Bir maçın devre arasında stada nereden girmişse girmiş bir kedi atletizim pistinde kendi halinde yürürken muzip bir seyircinin pisi pisi demesine kırk bin kişi daha eklenmiş tribünlerin kendisini çağıran ve seyircinin çıkardığı pissss seslerine aşırı duyarlı kedi yeni açık, gazhane tarafından kendini dört nal koşarak dışarı atmıştı. 
Trabzonspor ile oynuyorlar. Tüm foto muhabirleri Trabzon kalesi arkasındalar, inanılmaz kalabalık ben ters kalede FB'li kaleci İvanceviç' in arkasındayım maç 0-0 İvan sordu kaç dakika var. Beş dakika var demeye kalmadı, sonraları Galatasaray'a transfer olan çaycı lakaplı Ahmet, FB defansının ileri çıkmasından istifade edip, kalesini boşaltıp ceza yayı dışına çıkan İvan'ın yanından topu 30m yuvarladı kalenin önünde ve arkasında benden başka kimse yok. Gol nerede ise bana girdi. Çektim fotoğrafı, maç 0-1 bitti. Arbede yaşandı, FB' liler şampiyon olduklarına sevinemediler mağlubiyetin acısıyla kupayı bile alamadılar. Seyirci kızgın soyunma tüneline girerken Cemil'in kafasına transtörlü el radyosu atıldı. Tünelin ağzına birde tek ayakkabı düştü. Sahibi eve nasıl gitmiştir merak etmiştim . 
İstanbul'un tranvaylı yılları. GS - FB ezeli rekabetinin o yıllarda da fanatikleri ve renkli simaları var. Bunlardan bir tanesi de hasta Galatasaraylı "Karınca Ezmez Şevki". Tranvay raylı parke taşlı İstanbul caddelerinde, dolmuş taksi türünden çalıştığı eski bir model arabası vardı. Ve en büyük özelliği 45 kilometre hızı geçmezdi. yani öyle yavaş gidiyordu ki, bu hızla karıncayı bile ezmiyeceğini anlatmak için ona "Karınca Ezmez Şevki" adı bu yüzden takılmıştı. Otomobilin jantları sarı-kırmızı boyalı anten çubuğunda sarı-kırmızı kordon, kordela, otomobilin içinde Galatasaray takım kadrosu resmi, Turgay Şeren, Metin Oktay fotoğrafları, takımın renklerini taşıyan aksesuarlar, krapon kağıtların süsler falan filan. Galatasaray maçından sonra daha keyifli boy gösteriyordu İstanbul caddelerinde. Onu yıllar sonra 1982 Haziran ayında, bu defa Cağaloğlu'nda yürürken görmüştüm. Hala Galatasaraylıydı, göğsünde GS amblemi, yakasında sarı-kırmızı karanfiller ve yine laf atanlara eskisi gibi aldırış etmiyor, gülümsemekle yetiniyordu.
Milli Takımın değişmez oyuncuları Fatih Terim, Bursaspor'lu Sedat 3, Altay'lı Zaferdi. Milli Takıma Almanya'nın Shalke 04 takımında top oynayan İlyas Tüfekçi'de çağırılırdı. Türkiye liglerinin hırçın futbolcusu nerdeyse her maçta kart gören Fenerbahçeli Bahtiyar da forvette yer alırdı. 
takımına transfer olan ünlü futbolcu, İngiltere'nin Arjantin ile olan Fakland Adaları tartışması yüzünden Arjantin'li olması nedeniyle tribünlerden tepki alırdı. Totenham bu futbolcuyla Türkiye'ye de gelmiş, Trabzonspor ve Fenerbahçe ile maç yapmıştı. Fenerbahçe maçı sonrası o yıllarda faal olan ve Bebek Parkı içinde yer alan Bebek Belediye Gazinosunda yemekli eğlence düzenlenmiş, rakı, şiş kebap keyfi ile futbolcular eğlenmişlerdi. Bir ara ısrarlar üzerine Ardiles'te sahneye çıkıp dans etmiş ve büyük alkış almıştı. Fotoğrafta Ardiles, Fasıl heyeti ve Sağda Özözlü görünüyor. 
şayet karşı kaleye penaltı verilmişse diğer kaleden penaltı kalesine koşar, kalecinin arkasında yerimizi alırdık. Hakem de bizi beklerdi. Ve bu sayede gol fotoğrafı hepimizde olurdu. Şeref Stadında da bir gün maç takip ederken herkez penaltı diye ayağa kalktı. Sahaya girenler oldu. Bende fırladım saha içinden diğer kaleye doğru koşmaya, fakat hakem penaltıyı vermedi. Santraya kadar gelmişim maç oynanıyor. Taç çizgisinden çıkmaya karar verdim. Ne varki sağıma bir top sürdüler. Topun peşinden, hızlı soluk alıp vermeler, itişmeler, enerjinin resmen açığa çıktığı bir ortamda koşuşan futbolcular var. Top önümde, ceza çizgisine doğru kaçıyorum. Herkez ÇIK ÇIK diye bağırıyor. Ortalasam kesin gol. Kendimi saha dışına zor attım ve top avuta çıktı. Futbolcular da ne bana nede topa yetişemediler. Hatırladıkça soğuk terler döktüğüm hoş bir anı olarak kaldı. 
70'li 80'li yıllarda statda ağlayanlara daha sık rastlanırdı. Mağlup takımın seyircisi ağlar, oyuncu ağlar, teknik direktör bile ağlardı.
karşılaştırılıyor, Keegen mı, Ali Kemal mi diye başlıklar atılıyor. İkiside dönemin en ünlü futbolcuları. Maç Trabon'un 1-0. Daha sonra Ali Kemal FB'ye büyük rakamlarla transfer oluyorsa da Trabzonspor'daki başarıyı bulamıyor. Gazeteciler nedenini soruyorlar. Ali Kemal'in cevabı ise: Trabzon'dan İstanbul'a intibak uyumsuzluğu olarak gösteriyor ve ilginç bir misal veriyor. "Mesela Trabzon'da nerden balık alırsam alıyım kimse benden para almazdı. Oysa İstanbul'da durum hiçte böyle olmuyor" diyor...
izin vermediğini belirtti. Ben de o halde bir anısını anlatmasını rica ettim. Başladı anlatmaya… Bir maç oynuyoruz Mithatpaşa Stadyumu’nda, saha su içinde, orta yuvarlak adeta göl olmuş, top derseniz şimdiki gibi plastik değil ki, kösele, meşin, suyu emdikçe ağırlaşmış, gülle gibi olmuş. Soldan bir orta geldi çaktım kafayı. Tribünler coştu. Yanıma Mikro Mustafa koştu geldi “Ağabey tebrikler, harika bir gol oldu” dedi. Beynim dönmüş, gözlerim kararmış, ayakta zor duruyorum. “Bırak şimdi golü oğlum, bizim kale ne tarafta sen onu söyle bana” dedim. 
Peki Hocam bu karambolde sen onlara ne diyorsun diye sorumu yeniliyorum. Erman hoca bu defa " Şayet sarı kart gösterdiysem, bak sarardın bir defa daha yaparsan kızarırsın diye uyarıyorum" diyor. Hakem Toroğlu Milli futbolcuları daha bir kollarmış sakatlanmasınlar diye faulleri hemen verirmiş, mesela Rıdvan Dilmen çok hızlıydı, ona durdurmak için çok tekme atarlardı. Tekmelik takmayı sevmez tekmelikle koşamadığını söyler çıkarıp atardı onu hep uyarırdım taktırırım demişti.
Sapancadaki seminerde randevulaşırken ev adresini istemiştim cevap şuydu " Burdur'a gel kime sorsan gösterir" Allah allah inat bu ya Burdur'a geldim ve kente girişte bir at arabasını durdurup sordum dizginleri çekti aynen tarif etti, tesadüf deyip bu defa zemin katta dükkanı olan bir demirciye sordum oda bildi inat işte önüme gelene sordum hepsi bildi tereddütsüz tarif ettiler. Burdur Belediye Başkanının evini bilmiyorlar ama, Hakem Sadık Dedanın nerede oturduğunu bilmeyen yok, adrese geldim. Burdur Şehir Stadının karşısı köşe başı bir apartman 4. Kat. Hocam haklıymışsın 10 kişiye sordum hepsi senin adresi biliyorlar. Deda, gülümsedi Burdur da sağlık memuru olarak ta görev yaptığını söyledi. Röportajın sonunda samimi ve toleranslı ifadesinden cesaret alarak soruverdim. Bütün seyirci bir kararla çileden çıkınca sana "**** Sadık yeter artık" diye bağırıyorlar etkilenmiyormusun?... oda bana "hakkında beste yapılan başka hakem yok" dedi. Nedir o beste dedim " ormandan kestim çamı, beri gel hakem beri gel" türküsü bana uyarlanmadır dedi...
'Çok film çeviriyordum ve hiç tatil yapamıyordum. Sağlığım riske giriyordu artık. Üç günlük gizli bir tatile karar verdim. Büyükada'daki Akasyalar Otel'in sahipleri ahbaplarımızdı, kardeşim Feryal'le ikimiz oraya gittik. Ertesi gün Fenerbahçe Kulübü kamp yapmaya oraya geldi. Futbolculardan Ercan Aktuna bizim mahalleden tanıdığımız ağabeyimizdi. Bizi görünce yanımıza geldi. Konuşurken onun yanına da Selim geldi. Belli ki benimle tanışmak istiyordu ve bunu çok belli ediyordu. Hemen iltifatlara başladı. Film çekimlerini çok merak ettiğini söyledi. Sonra bir gün baktım film setine geldi. Sette bakışmalar, gülüşmeler oldu. 'Anlayalım size mi geldi' gibiledinden.Bir an önce gitsin diye gözünün içine bakıyorum. Nereden çıktı bu adam diyorum. Bana karşı ilgisinin geçici olmadığını anladım. Tutkulu halinden, dalgın dalgın bakışlarından. Bu arada sürekli telefonlar da ediyordu. 'Rahatsız etti mi acaba' diye. Sonra bir gün pat diye 'Hülya Hanım inanın niyetim çok ciddi, sizinle evlenmek istiyorum' dedi. Telefonda nasıl gülüyorum benim. Yani 'Dam üstünde saksağan vur beline kazmayı'. Evlenmek o sırada hayal bile etmediğim bir şeydi. Annem ikide bir başıma gelip soruyor 'Kiminle bu kadar uzun konuşuyorsun' diye. Anneme kim olduğunu da söyleyemiyorum. Benimle konuşurken titriyor, bunu da hissediyorum ve hoşuma da gitmiyor değil.'
'Kuzguncuk'taki bir ahbabımızın ziyaretinde Selim'i karşımda görünce bayılacak gibi oldum. Annem de 'Hülya, bu bizim damat mı yoksa?' deyince, Selim büsbütün rahatladı 'Evet, ben damadınız olmak istiyorum' diye başladı anneme anlatmaya. O akşam annem 'Kala kala futbolcuya mı kaldın, olmaz bu iş' dedi. Ben de Selim'e 'Çok iyisiniz ama olmaz bu iş, unutalım' dedim. Ama Selim yılmadı, sürekli peşimde, zamk gibi.' Selim Soydan, çok kararlıydı. Öyle ki ailesine bile rest çekecek kadar. 'Sinemada filmlerini izlerken aşık oldum Hülya'ya. Allah rahmet eylesin hem annem, hem babam karşı çıktılar önce. 'Valla ben kararımı verdim, kabul etmezseniz beni kaybedersiniz' dedim. Annem 'Evladım' diye boynuma sarıldı. 'Sen bu işi hallet, babamı ikna et' dedim. Daha sonra benden çok Hülya'yı sevdiler zaten.' Sonunda mutlu son yaşandı. Hülya Koçyiğit bunu hiç unutmadı. 'Selim peşimden ayrılmayınca, annem de sonunda bıktı ve 'O halde annesi babasıyla gelsin de görelim bakalım' dedi. Onlar da büyük bir hazırlıkla geldiler. Gümüş şekerlik içinde çikolatalar getirdiler. İş ciddiye binince annem, beni ve Selim'i karşısına alarak konuştu. Mesleğimden, geleceğimden, sorumluluklarımdan söz etti. İşin olumsuz yönlerini ortaya döktü. Selim'in verdiği cevaplar hep aynı oldu: 'Olsun, ben onu da yaparım. Kızınızı bana verin onu da yaparım'. Sonunda da Selim'in istediği oldu. Hakikaten beni çok sevdiğine inandım. 11 Nisan 1968 günü nişanlandık, 5 Ağustos 1968'de de evlendik.' |
